วันนี้ก็โดดเรียนคอมมาเขียนspaceอีกแล้ว ไม่ใช่เพราะแอนตี้อะไรหรอก แต่ไม่ชอบบรรยากาศห้องเรียนที่ อคร.มากๆเลย มันทำให้อึดอัดเหมือนแย่งอากาศกันหายใจยังไงก็ไม่รู้ ถ้าเปลี่ยนที่เรียนได้ก็จะพยายามไปเรียนอยู่หรอก

 

=_=" อ่า ช่วงนี่เซ็งจังเลย รู้สึกเครียดหลายๆเรื่องด้วย เปนแบบงุดหงิดมากๆ แต่ก่อนก็เคยเปนแบบนี้อยู่ช่วงนึง ลองกินยาคลายเครียดดูก็กลายเปบทำให้ง่วงนอนตลอดเวลาไปซะนี่ แย่ๆ  อยากจะปรึกษาจิตแพทย์ แต่ถ้าจะไปนั่งรอตรวจที่OPDก็ไม่ได้อีก เพราะจิตแพทย์ทุกคนในขอนแก่นก็รู้จักชั้นกับแม่ชั้นหมด รู้สึกไม่เปนส่วนตัวเลย ไว้ใจไม่ได้  แต่จากการวินิจฉัยอาการก็คิดว่าตัวเองต้องเปนโรค social-phobia แน่ๆ เพราะไม่ชอบคุยกับคนที่ไม่สนิทด้วย แล้วก็ไม่ชอบกิจกรรมกลุ่มอย่างยิ่ง ไอ้ที่ไม่ชอบเรียนที่อคร.คงเปนเพราะยังงี้แหละมั้ง เหตุผลที่ตัวเองเปนก็รู้นะ แต่มันมาจากเรื่องสมัยเด็ก ช่วงประถมน่ะ เพราะงี้แหละ ชั้นเกลียดประถมที่สุด ถึงตาย ชาติหน้าก็ไม่ขอกลับไปอยู่ประถมที่นี่อีก ต้องลืมๆไปซะ ให้คิดว่าเราไม่ได้เคยอยู่ประถมก็แล้วกัน  

 

เมื่อวานอ่านspaceจิ ที่ไปบ้านคนชรากะคนตาบอดน่ะ ท่าทางสนุกกันจัง ไอ้เราก็อยากไปนะ แต่ไม่อยากไปอ่ะ (หมายความว่าไงฟะ?) มันบอกไม่ถูกแต่รู้สึกแบบนั้นจริงๆอ่ะ  ยังไงดี คืออยากไปดูว่าเวลาไปบำเพ็ญประโยชน์มันเปนยังไง น่าจะรู้สึกดีนะ แต่มันมีปัญหาก็ตรงที่ว่า กลัวคนนั่นแหละ ไม่กล้าคุย ไม่อยากเข้าใกล้ ไม่รู้จะทำตัวยังไง จะพูดอะไร  กลัวมากกกกกกกกๆ ถึงขั้งขนพองสยองเกล้าเลย (สงสังโรค social-pobiaกำเริบ...) มันไม่ใช่ว่ารังเกียจนะเพราะขนาดกับคนธรรมดา ไม่ได้ป่วยผิดปกติอะไร บางทีก็เพื่อนคณะนี่แหละ เราก็รู้สึกแบบนี้เหมือนกัน อยากหายวับไปเลยอ่ะ เปนมาตั้งแต่มัธยมมั้ง เพราะจำได้ว่าตอนเด็กๆก็ปกติดี ไปเรียนพิเศษภาษาอังกฤษกับกลุ่มคนที่ไม่รู้จักเลยก็ยังอยู่ได้ (อืม สงสัยนับวันอาการจะหนักขึ้นนะเนี่ย) แต่ยังดีนะที่ไม่กลัวคนไข้ เพราะเขามาหาหมอ มันก็ต้องมีเรื่องให้ถามอยู่แล้วอ่ะนะ

 

จะว่าไปเปนลูกหมอเองก็ลำบากนะ แบบว่าเวลาป่วยมาก็ไม่เคยไปหาหมอจริงๆ ไม่เคยมีประสบการณ์ได้ไปนั่งรอคิวเปนชั่วโมงๆ แล้วถ้าแค่เปนหวัด มีไข้ หรือ เลือดกำเดาออกเนี่ย พ่อกะแม่ก็ไม่สนใจหรอก เพราะเห็นว่าปกติดี (ปกติตรงไหนหว่า...) คือไม่สนใจเราเลยอ้ะ แค่บอกว่า อ้าว "เลือดกำเดาไหลเหรอ?" แล้วก็ไม่สนใจอีก เวลาเปนหวัดเนี่ย ถ้าบอกว่ารู้สึกไม่สบายเฉยๆ ก็ไม่มีใครสนใจ ต้องบอกว่า "หนูเปนหวัดแหละ เจ็บคอ ไอ แล้วมีไข้ด้วย ตอนนี้น้ำมูกมีสี....แล้ว" ต้องบอกแบบนี้ ถึงจะจัดยาให้ แล้วก็จะจัดตามอาการที่บอกด้วย ไม่งั้นก็ได้เปนหวัดไปเรื่อยๆจนกว่าจะหายเองนั่นแหละ แล้วถ้าเปนเดือนแล้วไม่หาย ก็ต้องให้พ่อมาฟังเสียงปอดดูว่าเปนหืดหรือเปล่า เศร้าจริงๆ

 

เวลาร่างกายผิดปกติเนี่ย เราก็ต้องสังเกตเอง ตรวจเองจนแน่ใจแล้วถึงจะไปบอกพ่อกะแม่ได้ ตอนสายตาสั้นใหม่ๆ ตอนนั้นอยู่ป.4 ได้มั้ง ก็บอกแม่ว่า สายตาสั้น พาไปตัดแว่นหน่อย แม่ก็ไม่เชื่อ ต้องตื้ออยู่เปนเดือน ถึงจะยอมพาไปตรวจสายตา แล้วมันก็สั้นจริงๆ ตอนนั้ค่อยได้ตัดแว่น แล้วก็มี ตอนเด็กๆ เคยฟันผุซี่นึง แบบเห็นเปนรอยดำๆ มันยังไม่ลึก ก็ต้องไปบังคับแม่ให้พาไปหาหมอฟัน พอไปหาหมอฟัน หมอยังงงเลย ว่าแม่รู้ได้ไงว่าลูกฟันผุ เพราะมันเปนซี่ในๆ แล้วก็ยังผุไม่ลึกเลยไม่ปวดฟัน แม่เลยบอกว่า "ลูกเค้าบอกค่ะ" (โฮะๆ....ยืดอกอย่างภาคภูมิใจ) แต่ก็งี้แหละ ที่เขาชอบบอกว่า หมอน่ะมักดูแลแต่คนไข้ แล้วลืมที่จะดูแลตัวเองกับคนใกล้ชิด อนาคตเราก็คงต้องเปนแบบนี้สินะ.......-_-;

 

โอ้ วันนี้ทำไมเราพรรณาได้เยอะจัง ถ้าตอนเขียนเรียงความส่งอาจารย์ได้ยาวยังงี้ก็ดีน่ะสิ ยังไงก็ขอบคุณสำหรับคนที่ทนอ่านจนจบนะ เพราะอยากระบายมานาน

 

social-phobia ไม่เหมือนกับ anti-socialนะ

social-phobia คือ การหลีกเลี่ยงการอยู่ร่วมกับสังคม

anti-social คือ การต่อต้านสังคม เช่น สังคมให้เคารพผู้ใหญ่ แต่เราไม่เคารพ อะไรประมาณนี้น่ะ 

  

เอารูป Se7en มาฝากนะ ไหนๆก็เขียนซะยาวยืดแบบนี้

 

ช่วงนี้เน็ตแย่มากๆ กว่าจะเข้าได้ก็นาน แถมช้าอีก เลยไม่ได้มาอัพ แต่วันนี้ว่างๆเลยว่าจะมาอัพซะหน่อย จิงๆตอนสี่โมงก็มีเรียนน่ะนะแต่ไม่อยากไป -_-; ทำไมเดี๋ยวนี้ เราเปนแบบนี้ แย่จิงๆ

 

สงสัยช่วงนี้ต้องใกล้สอบ mid แล้วแน่ๆเลย เพราะเพื่อนๆเริ่มเดินทางไปอ่านหนังสือที่หอสมุดแล้ว ช่างกดดันกันจริงเลย อืม แต่จริงๆ ก็ไม่ได้รู้สึกกดดันเท่าไหร่อ่ะนะ เพราะเรื่องแบบนี้เราไม่สนอยู่แล้ว  มันเปนเรื่องของเขาเราไม่เกี่ยว........^_^

 

เมื่อวานเฉลยบัดดี้แหละ แล้วเพื่อนมันก็ให้ขึ้นเวทีไปที่ละ 3-4 คนไปยืนหันหลัง แล้วคนที่เทคก็มาต่อหลัง แล้วก็สลับกันยืนไปเรื่อยๆ (ใครเปนคนคิดให้ทำวิธีนี้เนี่ย -_-;;;) แล้วไอ้บัดดี้เราก็ไม่รู้ไปอยู่ไหน หาไม่เจอเลยไม่ได้ขึ้นเวที (โชคดีจัง ^_^)  เลยเพิ่งได้เอาของใหบัดดี้เมี่อเช้า บอสบอกว่าอาจจะให้เล่นอีกช่วงปีใหม่ ไม่อยากเล้ย ไม่คุ้มสุดๆ

 

ช่วงนี้เครียดจริงๆ สังซื้อเกมทางเน็ตไป แล้วยังไม่ได้เลยเนี่ย คนที่ขายก็บอกว่าส่งให้เมื่อวันที่ 4 กว่าจะถึงคงซัก 10-20 วัน ไอ้เราก็ทนรอนะ แต่นี่มันเกิน20วันแล้วอ่ะ อยากจะบ้าตาย TT_TT เงินก็จ่ายแล้วนะ เดินไปดูตู้จดหมายทุกวันเลย เจอแต่หนังสือพิมพ์อ่ะ TToTT เครียดนะเนี่ย...

 

เดี๋ยวนี้ไม่รู้เปนไรชอบฟังเพลงช้า พวก shinhwa อะไรแบบนี้น่ะ อืมแล้วก็วง Wantedร้องเพราะดี แต่ก็เก่าแล้วอ่ะนะ แบบว่ายุบวงไปแล้วด้วย รู้สึกออกจะก่อนTVXQ อัลบั้มแรกนิดนึง แล้วก็มีวง V.O.S อีกวงเสียงใหญ่ไม่เข้ากับหน้าเลยแต่ร้องเพลงเพราะดี อยากได้V.O.S อัลบั้มแรกอ่ะ ถ้าเพื่อนๆมีใครเจอ ก็โหลดมาให้หน่อยนะ

วันนี้เปนวันอะไรก็ไม่รู้มีแต่เรื่องน่าหงุดหงิด เน็ตก็ห่วย เอ็มก็เข้าไม่ได้ ตอนบ่ายก็นั่งรอแม่ตั้งน้าน.........นาน........สงสัยโมโหมากไปหน่อย เครียดจัด พอถึงบ้านเลือดกำเดาพุ่งเลยอ่ะ เลยนั่งเล่นเกมแก้เซ็งแทน

 

โอย...พรุ่งนี้ต้องนั่งลุ้นว่าจะโดนออกไปพูดหน้าชั้น com-med รึเปล่าอีกนะเนี่ย ยังไม่ได้เตรียมเรื่องเลย  TToTT แล้วยังมี pre-presentอังกฤษด้วย ทำไม่มันถึงได้แย่เช่นนี้.....

 

 

วันนี้เรียนลีลาศอีกแล้ว เพราะย้ายsecไป  ตอนแรกก็สงสัยอยู่ว่าทำไมไม่มีคณะอื่น มีแต่คณะเภสัช แล้วสืบทราบมาว่าsec ที่ย้ายไปนั้นสงวนสิทธิ์สำหรับเภสัช eng โดยเฉพาะ  (มิน่าล่ะ....-_-;)

 

วันนี้ อ.สอนการเต้น folk dace มี step ten pretty lady?? อะไรประมานนี้แหละ แล้วก็ต้องพาคู่สไลด์ ตบมือซ้าย ตบมือขวา  ตบตรงๆ ตบเข่า แล้วคล้องแขนวิ่งไปวิ่งมาด้วย  รู้สึกว่าตัวเองน่าสมเพชอย่างบอกไม่ถูกจริงๆเล้ย TT_TT ยังดีนะที่โดดเรียนคอม ไม่งั้นคงรู้สึกสมเพชตัวเองไปมากกว่านี้อีก ^_^;

 

 

ศุกร์นี้เป็นวันที่ได้ใช้พลังงานมากที่สุดในรอบหลายๆเดือนเลยนะเนี่ย ต้องตื่นแต่เช้ามาเรียน lab biochem ให้ทันอีกช่างเปนฝันร้ายจิงๆ  ไหนจะอ.Aero Smithประหลาด กับ pre-post-test อันงงๆนั่น แล้วก็ปํญหา ที่มี labmateสุด strict อีกน่ะนะ ทำเอาเซ็งไปเลย ไอ้จับเวลาเป็นวินาทีเนี่ยขอเถอะ รับไม่ได้จิงๆ

 

อืม....รู้สึกเครียดหงุดงิดบอกไม่ถูกตั้งแต่ดูละครเสร็จ ไม่รู้ว่าเปนไร ละครก็ดีนะ ลูกทุ่งดี คงเพราะบรรยากาศในห้องมันไม่ดีมั้ง แล้วเสียงก็ดังด้วย สงสัยปีหน้าคงดูไม่ไหวแล้วล่ะเนี่ย

 

ตอนเที่ยงเจ้พาไปกินก๋วยเตี๋ยวหม้อดินแถวกัง เลยคุยกันว่าอากาศเย็นดี ไปนั่งรถสองแถวระลึกความหลังกันดีกว่า(เหมือนคนแก่เลย) ที่นี้เจ้มันเลยบอกว่าให้ไปริมบึงจะได้ไปดูอินทรีแดงด้วย ไอ้เราก็ไม้ได้อยากดูหรอก อยากขึ้นรถเฉยๆ แต่พอถึงบึง ลงรถปุ้บ ไอ้เรานี่ก็เห็นปั้บ (อินทรีแดงจิงๆ ) ก่อนเพื่อนเลย เจ้เลยอดเดินหาเลย (ไม่น่าพูดเสียงดังเลยเรา)

 

โฮ่ๆ ตอนบ่ายสามไปเรียนลีลาศกะจิ และแล้วเลยขอเปลี่ยนวันเรียนเปนจันทร์บ่ายแทน วันศุกร์จะได้ว่างๆ (ไปเที่ยวได้...) อ.แกสอนลีลาสได้ลึกซึ้งมากเลย คือ "ลีลาสเนี่ย ครูไม่ได้สอนเต้นอย่างเดียวนะ แต่จะปรับเปลียนบุคคลิกพวกเธอให้สง่างามด้วย" (โอ้...ว้าว...) อ.มีสโลแกนว่า "ไม่จำเปนต้องใช้ของแบรนเนม ถ้าบุคคลิกเราสง่างาม ใส่ของถูกก็ดูดีได้" และ "ถึงหน้าตาจะไม่สวย ไม่หล่อ แต่ถ้าบุคคลิกดี ก็มีเสน่ห์ได้" -____- อ่า........ หลังจากนั้นอ.ก็สอนลักษณะการเดิน วิ่ง ที่ถูกต้อง สอนการ skip & hop แล้วก็การสไลด์ด้วย สรุปว่าทั้งชั่วโมงก็ไม่ได้เรียนท่าเต้นสักท่า มัวแต่ hop กะ skip มันทั้งชั่วโมงน่ะแหละ.....เฮ้อ

 

 

อืมเพิ่งเคยรู้นะเนี่ยว่าทำไดมันลำบากอย่างนี้นี่เอง ยิ่งเน็ตช้าๆเนี่ย แต่เห็นคนเขาทำกันสวยๆแลยนึกว่าง่ายๆ แต่มันไม่เลยอ่ะ

 

โฮ่ๆ เมื่อคืนพยายามเอารูปใส่ในได กว่จะรู้เรื่องก็ตีหนึ่งก่าๆแล้ว ท่ามกลางความง่วงในที่สุดก็เอารูป taebin ขึ้นได้  แล้วก็กะเอา windows mediaขึ้นด้วย แต่มันต้องหาลิงค์ของไฟล์มาใส่อีก เลยว่าจะทำตอนบ่ายเพราะไม่ได้ไปเดินขบวนกะเขา

 

กว่าจะหาลิงค์มาใส่ได้แทบแย่แน่ะ จิงๆอยากให้เปน mv Do You Know Me ของ 1tym อ่ะ เท่มากๆๆๆ แต่หาลิงค์ไม่ได้  ก็เลยได้อย่างอื่นมาแทน ยังไม่ได้ทดสอบอ่ะนะว่าติดป่าว...

 

เมื่อว่าdaddyกลับมาจากจีนแล้ว โชคดีที่ทันเที่ยวบินกลับขอนแก่นเที่ยวเย็นพอดี อืม....ของฝากนั้นคือ...." รูปสลักหินอ่อนรูปแพะ 5ตัว ขนาด 13x7 cm ที่จำลองจากของจริงขนาดใหญ่อันเลื่องชื่อของกวางเจา" ว่างั้น...  -_-''' จะเอาไปทำไรล่ะเนี่ย -_-;

 

 

 

เย็นนี้เจ้ชวนไปงานลอยกระทง แต่ปรากฎว่ามันโทรมาบอกว่าต้องไปประกวดนางนพมาศ....โอ้ มาย ก้อด แบบนี้ไม่ไปดูไม่ได้แล้ววววววว... อืมแต่นะ เขาประกวดนางนพมาศกันตอนค่ำๆ บ่ายเลยว่าง ก็กะว่าจะแต่งไดต่อสักหน่อยอ่ะนะ

 

ได้ url มาแล้ว เปลี่ยนเพลงใน windows media เปน do you know me ของ 1tym แล้วนะ  ^____^  อ่า...ไฟล์มัน คม ชัด ลึก ไปหน่อย เลยโหลดช้า ถ้าเน็ตใครเร็วคงจะได้ดูอ่ะนะ

 

เมื่อเช้าแม่ก็ปลุกตอน 8.15 เพราแม่นึกว่าเพิ่ง 7 โมง 15 ยังดีมีเรียนแปดครึ่งนะเนี่ย แต่ก็เล่นเอาแทบตายเหมือนกัน....อยากจะบ้า  แล้วก็ได้เวลาโดดเรียนเศรษฐศาสตร์ที่รอคอย แต่เนื่องจากไม่มีไรทำ สรุปก็ได้นั่งเฉยๆอยู่หน้า อคร. กะ จิ ไปหนึ่งชั่วโมงเต็มๆ (....เฮ้อ  T_T) แล้วก็ตัดสินใจได้ว่า ทำไดดีก่า (ซึ่งเป็นการตัดสินใจที่ผิดเวลาอย่างแรง....) 

 

กลับบ้านมาตอนบ่ายโมงว่าจะทำได แต่ทว่าเน็ตดันโค ตะ ระ ช้า กว่าจะได้เริ่มทำก็เกือบสี่โมงแล้ว แต่เนื่องจากตัดสินใจโดดเรียนคอมแล้วเลยคิดว่ามีเวลาถมถืด.... แต่โชคชะตากลับพลิกผันเมื่อมีโทรศัพท์ดัง.....หือ?  O_O อ้าก.ก.กกก... ไม่นะ พี่ก้อย(ปี3)โทรมา ต้องเลี้ยงแน่ๆ...ไม่นะ การบ้านยังมิได้ทำเลย ไดก็ยังมิได้เขียน และแล้วพี่ก้อยก็บอกว่า "วันนี้พี่ขวัญ(extern)เลี้ยงนะคะ หกโมงครึ่งหอแพทย์ 3 นะ " โธ่... เสร็จกัน

 

และแล้วสวรรค์ก็เป็นใจเมื่อพี่ขวัญเกิดนึกอะไรขึ้นมาก็ไม่รู้ ขับรถไปโซฟิเทลเฉยเละ โอ้ว...ลาภปาก... เพราะวันนี้แม่ไม่ได้เตรียมข้าวเย็นไว้พอดี (นึกว่าต้องต้มมาม่ากินซะอีก) แบบนี้ค่อยคุ้มกับที่ต้องสละเวลาทำการบ้านไปหน่อย(เหอๆ)

 

กลับมาจากเลี้ยงแล้วเลยมาทำไดต่อ แต่ก็ได้แค่นี้แหละ เพราะยังไม่ได้ทำงานอังกฤษเลย แล้วก็เพราะไม่มีรูปตัวเองเลย ก็เลยเอาภาพดาราเกาหลีมาให้ดูเป็นอาหารตาไปก่อนละกัน